Από τα παιδικά γέλια στα ερείπια της λήθης
Το κτήριο που στέγαζε το Δημοτικό Σχολείο Φιλοθέης
Στην καρδιά της Φιλοθέης, στην πλατεία Δροσοπούλου, στις οδούς Εϋνάρδου και Ζωσιμά, στέκει –ή μάλλον κατέρρευσε– το κτίριο που φιλοξένησε για δεκαετίες το Δημοτικό Σχολείο Φιλοθέης και αργότερα το Σχολείο Κωφαλάλων. Ένα κτίσμα σχεδόν 90 ετών, από τα πρώτα της «Κηπούπολης», γεμάτο παιδικές φωνές και μνήμες.
Το 1933 χτίστηκε από τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό των υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας. Στην Κατοχή επιτάχθηκε από τους κατακτητές· μεταπολεμικά έγινε σχολείο, όπου φοίτησαν γενιές μαθητών της Φιλοθέης. Το 2002 έπαψε να λειτουργεί και έκτοτε αφέθηκε στη μοίρα του. Δύο δεκαετίες εγκατάλειψης και βανδαλισμών το μετέτρεψαν σε ερείπιο.
Η «Καθημερινή» είχε ήδη γράψει για την κατάσταση: «Ένα από τα πρώτα κτίσματα στην Κηπούπολη, στο ομορφότερο σημείο της Φιλοθέης, βυθίστηκε στη φθορά του χρόνου και στους βανδαλισμούς». Η ελπίδα τότε ήταν να σωθεί: να χαρακτηριστεί διατηρητέο, να αγοραστεί από τον Δήμο, να γίνει βιβλιοθήκη ή πολιτιστικό κέντρο.
Δεν ήταν μόνο ο Τύπος. Κάτοικοι και παλιοί μαθητές κατέθεσαν υπόμνημα σε Δήμο, Υπουργεία, Πολυτεχνείο και Εθνική Τράπεζα. Με πάθος ζητούσαν να σωθεί το κτίριο και να γίνει Πολιτιστικό Κέντρο πολλαπλών χρήσεων: χώρος εκθέσεων, βιβλιοθήκη, συνεδριακός χώρος, μικρό θέατρο, πράσινο στην αυλή. Οι προτάσεις πολλές, οι ιδέες όμορφες — αλλά κόστος τεράστιο: η αντικειμενική αξία τεράστια και σε εποχές οικονομικής κρίσης….
Και στο μεταξύ; Η πραγματικότητα γινόταν όλο και πιο σκληρή. Το κτίριο λεηλατήθηκε, ο κήπος γέμισε σκουπίδια, περίεργοι και νεαρά παιδιά μπαινόβγαιναν, κινδυνεύοντας να πάθουν ατύχημα. Και όλα αυτά στο κέντρο της Φιλοθέης, της Κηπούπολης. Μια εικόνα που δεν ταίριαζε σε αυτό το όμορφο προάστιο.
Σήμερα, οι μπουλντόζες δίνουν το οριστικό τέλος. Οι Φιλοθεάτες κοιτούν με θλίψη να γκρεμίζεται το σχολείο που τους έμαθε τα πρώτα γράμματα. Άλλοι μιλούν για αναμνήσεις, άλλοι για χαμένες ευκαιρίες. Η αλήθεια είναι απλή και πικρή: το όνειρο να σωθεί ήταν ωραίο, αλλά έμεινε όνειρο.
Γιατί η ιστορία του παλιού Δημοτικού Φιλοθέης μας θυμίζει κάτι γνώριμο: στην Ελλάδα δεν χάνουμε τα κτίρια επειδή δεν τα αγαπάμε, αλλά επειδή δεν μπορούμε — ή δεν θέλουμε αρκετά — να τα κρατήσουμε.
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το top–nea.gr με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
